Müəllimlik missiyası
2020-ci ilin sentyabr ayı idi. Tərtər şəhəri və ətraf kəndlər dayanmadan düşmən tərəfindən atəşə tutulurdu. Həm cəbhədən, həm də elə mülki sakinlərdən şəhidliklə bağlı xəbərlər gəlirdi. Ancaq bu faciələrin, qəlbüzücü hadisələrin içində bir işıq seli də vardı. Ordumuz irəliləyirdi, qəhrəman əsgərlərimiz, ermənilərin dərsini verirdilər.
Hamının fikri, istəyi bir idi: mümkün qədər bu qələbənin əldə olunmasına kömək etmək!
Həmin günlərdə Sarıcalı kənd tam orta məktəbinin həyətində qəribə bir mənzərə vardı. Ocaqlar qalanır, odun üstündə qazanlar qaynayırdı. Ancaq ocağın ətrafındakılar şagirdlər deyildi. Bunlar məktəbin müəllimləriydi. Onlar əsgərlərimizə yemək bişirib göndərirdilər, həm yaralılara, həm də cəbhənin özünə. Ona görə yox ki, hərbçilərimizin nədənsə korluğu vardı. Yox, bu istək hər kəsin qəlbindən gəlirdi. Qadınların yanında hündürboylu, yaraşıqlı bir qız dayanırdı. Bu, məktəbin direktoru Vəsilə Mehdiyeva idi.
Vəsilə müəllim 44 günlük Vətən müharibəsilə bağlı xatirələrini bizə danışdı:
–O unudulmaz günlərdə düşmən heç nəyə məhəl qoymadan rayonumuzun mülki obyektlərini – məktəbləri, yaşayış evlərini, uşaq bağçalarını atəşə tuturdu. Bilirdik ki, məktəbə gəlmək çox təhlükəlidir. Ancaq heç birimiz evdə qalmaq istəmirdik. Sanki hamı bir güclü yumruğa çevrilmişdi, qorxu yox, qürur, sevinc, sonsuz fərəh hissləri keçirirdik. Ordumuz irəlilədikcə, bizlər də gücümüzün artdığını görürdük. Qadın müəllimlərimizin məhəbbətlə, ürəklərinin hərarətilə hazırladıqları bu xörəklər bəlkə hansısa bir yaralı əsgərə ana əllərinin sevgisini xatırlatmışdısa, biz özümüzü xoşbəxt hiss edirdik. Daha ətraflı »
Yeni ismarıclar