|
|
|
|
|
|
Saytın ümumi statistikası:
Saytda məqalələrin sayı - 6,081
Saytda ismarıcların sayı - 0
Hüseyn Arif boşluğu
| Niyə tək yaranıb, niyə, bilmədim, Tay tapıb yanaşı qoya bilmədim. İllərlə oxudum doya bilmədim, Heyranam, heyranlıq tərif deyil ki. |
Əsil örnəkləri nəsillər anar, Nə yaddaş unudar, nə tarix danar. Hərə öz mülkünü gülüstan sanar, Açılan hər çiçək zərif deyil ki. |
|
O, təbi bulağın gözü bilirdi, |
Şair bol, şeirin “bazarı” çoxdu, Talıb Məmmədli |
| Tufanlı dəniz kimi təlatümə dönmüsən, Səni tanımaq olmur, doğrudan, bu sənmisən? Sənə kim nə söyləyib, niyə qəzəblənmisən? Bu nə sorğu-sualdır, bu nə yersiz axtarış?! Məni özümdə axtar, məni özümdən soruş! |
Yaman vaxtsız gəlişdir bu çək-çevir, bu yarış, Məni özümdə axtar, məni özümdən soruş! |
|
Axı özgə nə bilir, nələr düşüb araya?! |
İstəmirəm ad olum özgələrin sözündə, Bir nadana çevrilim yüz alçağın gözündə, Dodağında min sual, heyrət donub üzündə. Qəzəbin keçsin deyə, eşqimlə qayna-qarış, Məni özümdə axtar, məni özümdən soruş! |
|
Məni özümdən yaxşı kim tanıyar, kim bilər?! |
Mayıl Məmmədli |
Aşıq Yaşar Məhərrəmov 1978-ci ildə Kəlbəcər rayonunun Zəylik kəndində doğulub. Hələ uşaq yaşlarından aşıq sənətinə həvəsi olan Yaşar Məhərrəmov aşıqlar içərisində özünəməxsus ifa tərzi və zəngin repertuarı ilə seçilib. 200-ə yaxın saz havasını ifa edib. Unudulmaqda olan saz havalarına yenidən həyat verib. Aşıq Yaşar gənc olmasına baxmayaraq, artıq ustad aşıq kimi tanınırdı. O, həm də öz sənətini gənclərə böyük həvəslə öyrədirdi.Aşıq sənətindəki xidmətlərinə görə Azərbaycan Aşıqlar Birliyi tərəfindən təltif olunub.
Aşıq Yaşar ötən ilin dekabr ayında 47 yaşında vəfat etmişdir.
Aşıq Yaşar Məhərrəmovun xatirəsinə
| Təzə sevinirdi “qürbət” Kəlbəcər, Canı söz Kəlbəcər, sənət Kəlbəcər. Səni də itirdi cənnət Kəlbəcər, Təbin bir də çətin qaynayar, daşar, Yerin cənnət olsun, ay aşıq Yaşar.
|
Daha niskil dolu xatirən yaşar, Yerin cənnət olsun, ay aşıq Yaşar. |
| Sənət beşiyiydi əzəlin, binən, Sərvət yatırıydı, doluydu sinən. Daha dalğa-dalğa ucalan, enən, Səsin nə zal görər, nə dağlar aşar, Yerin cənnət olsun, ay aşıq Yaşar. |
Sənsiz kövrələcək söz, danışanda, Təbiət dinəndə, yaz danışanda. Aşıq sinəsində saz danışanda, Gözlər hey dolanar, dillər hey çaşar, Yerin cənnət olsun, ay aşıq Yaşar.
|
| Şeir bal dadardı dil əzbərində, Susdun, çox incilər batdı dərində. Səni sevənlərin ürəklərində, |
Doğrultdun ustaddan xeyir-duanı, El indi ruhuna deyir duanı. Əziz xatirənə şeir duanı, Hələ Talıb kimi çoxları qoşar, Yerin cənnət olsun, ay aşıq Yaşar. TALIB MƏMMƏDLİ |
| Qocaman Tərtərin cənnət qoynunda, A kəndim, sən mənim qürur yerimsən. Ərənlik, ərlik var əsli-soyunda, Evim, səcdəgahım, qibləm, pirimsən.
|
Sevib oxşamısan boyumu hər an, Çəkmisən nazımı öz sonam kimi. Hərdən qəribsəyib kövərələn zaman, Halıma yanmısan öz anam kimi. |
| Qoynunda boy atıb yaşa dolmuşam, Beşiyim-ilk laylam, ilk ocağımsan. Səndən ayrılalı gültək solmuşam, Qaynar təbiətim, odlu çağımsan.
|
Adına nəğmələr yazmasam da mən, Dinmisən qəlbimin incə telində. Yaxana gül-çiçək düzməsəm də mən, Ucaltdım adını hər dost elində. |
| Mən sənə borcluyam yüksəlişimdə, Sözdən meydanım var üfüqlər qədər. Heç bir əməlimdə, heç bir işimdə, Çəkdiyin zəhməti vermədim hədər. |
Könlündən ayrılıb, gözündən itsəm, Ruhum pərvazlanmaz, bitər sözüm də. Aşıb sərhədləri hayana getsəm, Dünyanın cənnəti sənsən gözümdə. |
| Xəbər çıxdı: Bu dünyanın sonudur… Hər söhbətdə çözələnir bu dünya. Kim deyibdir, sonu puçdur, fanidir?! Ələndikcə hey ələnir bu dünya.
|
Ondan umacağım ömür payıdı, Onu da çox gördü mənə bu dünya. Hissimi, duyğumu ram etmək üçün, Min oyun oynadı yenə, bu dünya. |
| Sabit deyil, yaranandan fırlanır, Bütün aləm ona baxıb nurlanır, İnsan oğlu onu bir cənnət sanır, Günü-gündən təzələnir, bu dünya.
|
Yağı düşmən kimi kəsildi qənim, Getmədi gözümdən dumanım, çənim. Qismətim bu imiş yəqin ki, mənim, Qıymadı xoş ömrə, günə, bu dünya. |
| Milyon ildir öz oxundan laxlamır, Hələ çox su aparacaq bu xamır. Vallah, qardaş, dağılana oxşamır, Deyən, biznən məzələnir, bu dünya. |
Qanıma susadı bir yetim kimi, İçdim şərbətini dərd-sitəm kimi. Apardı talesiz bəxtikəm kimi, Dili də varmı ki, dinə, bu dünya.. |
| Səhər-səhər qəm ruhum köklənib, Dayanmışam yenə üzü dağlara. El-obadan ayrı düşüb, təklənib, Qısqanıram yolu, izi dağlara.
|
Həm ağrımı, həm qadamı çox alıb, Layiq bilim hansı sözü dağlara? |
| Təbim küsüb, qaçaq olub, yoxalıb. Odlu qəlbim incələnib, yuxalıb. |
Yol gözləyir aşırımlar, bələnlər, Bəxtəvərmiş orda ömür sürənlər. Müjdələnsin doğru xəbər bilənlər, Dönərəmmi gələn yazı dağlara? |
MAYIL MƏMMƏDLİ
“AĞDAM TARİXİNİN AYNASI”
Bu günlərdə həmkarımız, “Ağdam” qəzetinin redaktoru Baxşeyiş Abbasoğlunun “Ağdam tarixinin aynası” adlı ktabı çapdan çıxıb. Kitab “Ağdam” qəzetinin 95 illik yubileyinə həsr olunub.
Baxşeyiş müəllimin çox gərgin zəhmətinin bəhrəsi olan bu kitab yalnız qəzetin 95 illik həyatının tarixi deyil, müəllifin dediyi kimi, rayonun özünün tarixinin aynasıdır.
Yubiley nəşrində vaxtilə Ağdamın redaktoru olmuş insanların hər birinin həyatı, fəaliyyəti, yaradıcılığı geniş işıqlandırılıb. Bu məqalələrdə eyni zamanda həmin illərin mənzərəsi, rayonun iqtisadiyyatı, mədəni yüksəlişi əksini tapıb. Baxşeyiş müəllim hər bir yazıda böyük məhəbbətlə uğrunda döyüşdüyü, sağlamlığını qurban verdiyi, yarışəhid, yarıqazi adı qazandığı Ağdam torpağından, onun cəfakeç insanlarından bəhs edir. Daha ətraflı »
BURAX MƏNİ GEDİM, DÜNYA
| Uşaq görüb qucaqladın, Gözəlliyinə bağladın. Nə atdın, nə gün ağladın, Bir ömür qəm yedim, dünya, Burax məni gedim, dünya. |
Pıçıltıyla dedim, dünya, Burax məni gedim, dünya. |
|
Duyulmuram, yad kimiyəm, |
Nə şöhrət, nə varmeyiləm, Səmti itmiş bir veyiləm. Tayın-tuşunki deyiləm, Mən “uşaq”, sən qədim dünya, Burax məni gedim, dünya. |
|
Ucuz tərifi, minnəti, |
Gözüm yoxdu aşında da, İllərində, yaşında da. Olmayıbdı qarşında da Öhdəliyim, vədim, dünya, Burax məni gedim, dünya. |
TALIB MƏMMƏDLİ
BİR ÜRƏYİN MANİFESTİ
Bu ürək bütün insanlarda olduğu kimi sahibinin köksündə döyünməkdədir. Onun haqqında fikir söyləməyim bəlkə öz sahibinə də gözlənilməz və təəccüblü görünə bilər. Amma mən inamla qələmi əlimə götürürəm… Çünki, 42 ilə yaxındır ki, bu ürəyi açıq bir kitab kimi oxuyuram. Bu ürək Tərtər rayonunda Rəşid Rəhimovun ailəsində doğulan Xocrova məxsusdur.
Biz ilk dəfə görüşüb tanış olanda onun on beş yaşı var idi. Yeniyetmə olmasına baxmayaraq, kamil insanlara xas təmkini, rəftarı, dinləmə və yerli-yerində dolğun cavablandırma qabiliyyəti ilə, duyğu həssaslığı ilə diqqətimi çəkmişdi.
Xosrov həyatda çox sərt enişli-yoxuşlu həyat yolu keçsə də, taleyinə düşən qismətə qane olan bəndədir. Mübarizliyindən zövq alaraq yaşayır.
Onun doğmalarına, dostlarına, ailəsinə olan məhəbbəti olduqca səmimi və sonsuzdur. Qohumları, yaxınları arayıb-axtarmaq, əlaqə yaratmaq, onları müntəzəm yoxlamaq– dinimizin də tövsiyəsi olan bu əlamətləri qürurla yaşadır və yaşayır.
Ömrünə zinət elədiyi sadəliyə qibtə eləməmək mümkün deyil. Bu yorulmaz insanın ürəyindən heyranlıqla oxuduqlarımın bir qismini ictimaiyyətə təqdim etməyi özümə borc bildim.
Qeyd edim ki, hazırda həmyerlimiz Xosrov Rə-himov Bakı şəhərində yaşasa da, doğma Tərtərimizlə əlaqəsini heç zaman kəsmir.ÜRƏKDİ
Hissi yanılmazdı, duyğusu dərin, Dünya gərdişindən həyan ürəkdi.
Üzlərdə qəmləri, təbəssümləri,
Sezib mətləbləri duyan ürəkdi.
Darılmaz bəxtinə Haqdan düşərə, Nəslinə-kökünə həyan ürəkdi.
Suyunu mərhəmət camından içən,
Yaxşını-yamanı qərəzsiz seçən.
Aydınlıq yolları içindən keçən,
Qaranlıq yolları əyən ürəkdi.
Müdrikanə dinər, tutar sözünü, Soyuq ürəklərə verər közünü.
Səbriylə ovudar özü-özünü,
Saysız tənə daşı dəyən ürəkdi.
Nə kinə yer verməz, əsla, nə şərə,
Sevgisi sonsuzdu cümlə bəşərə.
“Tale payım” deyər hər dəyən daşa,
Yaşatmaz dərdini qohum-qardaşa,
Etibar gördümü, dönər sirdaşa,
Talıb, ürək qızdır, bəyən, ÜRƏKDİ.
Talıb Məmmədli
Yeni ismarıclar