Birinci Qarabağ müharibəsində itkin düşmüş və şəxsiyyəti müəyyənləşdirilən şəhidlərdən olan Hacıyev Qılman Surxay oğlunun, Vəliyev Hidayət İsa oğlunun və Göyüşov Qurban Ramazan oğlunun üç mərasimləri keçirilib.
Yas mərasimlərində Tərtər Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Müstəqim Məmmədov, Bərdə rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Vidadi İsayev, Tərtər və Bərdə rayonlarının hüquq mühafizə orqanlarının rəhbərləri, YAP Tərtər rayon təşkilatının sədri Eldar Əsədov, Milli Məclisin deputatı Anar Məmmədovun köməkçisi Elçin Cahangirov, şəhidin ailə üzvləri, qazilər, idarə, müəssisə və təşkilatların kollektivləri, təhsil, səhiyyə, mədəniyyət işçiləri, KİV və ictimaiyyət nümayəndələri, eləcə də din xadimləri iştirak ediblər.
Qeyd edək ki Hacıyev Qılman Surxay oğlu 1972-ci il noyabrın 16-da Bərdənin Kələntərli kəndində anadan olub. 1994-cü il fevralın 11-də Kəlbəcər rayonu, Yanşaq kəndi istiqamətində itkin düşüb. Şəhidin nəşinin qalıqları Kələntərli kənd qəbiristanlığında dəfn edilib.
Vəliyev Hidayət İsa oğlu 1971-ci il sentyabrın 7-də Bərdənin Zümürxan kəndində anadan olub. 1994-cü il fevralın 12-də Kəlbəcər rayonu, Murovdağ silsiləsi istiqamətində itkin düşüb. Şəhidin nəşinin qalıqları Zümürxan kənd qəbiristanlığında dəfn edilib.
Göyüşov Qurban Ramazan oğlu 1974-cü ildə Ağdərə rayonunun Baş Güneypəyə kəndində anadan olub. Birinci Qarabağ müharibəsi zamanı özünümüdafiə batalyonunun tərkibində döyüşən Qurban Göyüşov 1992-ci il martın 12-də Sırxavənd kəndi istiqamətlərində yaralanıb. Atası onu yaralı halda döyüş meydanından çıxarmağa çalışsa da, erməni silahlıları intensiv atəş açaraq buna mane olub. Şəhidin nəşinin qalıqları Ağdam rayonunda dəfn edilib.
Şəhidlərin ailə üzvləri onlara göstərilən yüksək diqqət və qayğıya görə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevə və Birinci vitse-prezident Mehriban xanım Əliyevaya dərin minnətdarlıqlarını bildiriblər.

Cəmi 5 il əvvəl açılan səhərlər Qaynaq kəndinin sakinlərinə gündəlik qayğılarla bərabər, həm də namərd qonşular təfindən gözlənilən təhlükə həyəcanı gətirirdi. Düzdür, insanlar daha buna alışmışdılar. Odur ki, adi günlərdəki kimi böyüklər mal-qaraya baxır, əkin əkir, uşaqlar məktəbə gedirdilər…
Həsən Məmmədovun ailəsində də səhərlər belə açılırdı. İşin-gücün arasında tez-tez eşidilən avtomat səsləri onları qorxutmurdu. Həyatı çox sevirdilər. Kəndlərinə, öz torpaqlarına bağlıydılar.
Həsən hər dəfə uşaqlarına baxanda ürəyi dağa dönürdü. Özü çox əziyyət çəksə də, onları dəblə geyindirir, dərslərinə fikir verir, çalışırdı ki, kənddə heç kimdən geri qalmasınlar. Atasını çox tez itirən Həsən uşaqla-rının həyatında öz arzularının çiçəkləndiyini görürdü. Hər axşam, nə qədər yorğun olsa da, övladları ilə həyat barədə, gələcək haqqında söhbətlər edirdi.
Ailənin böyük övladı Arzu atasını belə xatırlayır:
–Atam haqqında danışmaq həm kədərli, həm də qürurvericidir. O özü yanımızda olmasa da, varlığını daim hiss edirik. Hər addımımızla şəhid övladı adına layiq olmağa çalışırıq.
Arzu deyir ki, atası sağlığında hər kəsin hörmətini qazanmışdı. Zəhmətsevərliyi, səmimiliyi, dürüstlüyü, həyat haqqında düşüncələri ilə. O, ali təhsilli deyildi. Ancaq dünyagörüşü vardı, ən çətin məqamlarda doğru məsləhət verməyi bacarırdı. Daha ətraflı »

BİR AİLƏNİN HARAYI

Zöhrab malı-heyvanı örüşdən gətirib dama qatdı. Sonra əl-ayağını təmiz yuyub içəri keçdi. Yerdən açılmış süfrənin arxasında, anasının xüsusi bir zövqlə onun üçün hazırladığı qırmızı döşəkçənin üstündə oturub başını aşağı dikdi. Onun bu halına hamı – ata-anası da, bacıları da məəttəl qalmışdılar. Evin böyük oğlu Vidadi ailə qurub ayrılandan, ailənin qarğaşasının çoxunu öz üstünə götürən Zöhrab həmişə gülərüz, şən olardı. Sanki onda uşaq şıltaqlığı ilə kişi mətanəti birləşib, çox qəribə bir xarakter yaratmışdı. Hərdən Hüsen deyirdi:
– Ay oğul, uşaqsan axı, bir səhər doyunca yat dincəl, qoy çölə mən gedim.
Amma Zöhrab razılaşmırdı. Bəs, indi nə oldu ona? Atanın nigaran baxışlarının üzünə dikildiyini hiss edən Zöhrab özü danışmağa başladı:
– Ay ata, kəndimizə Yerevandan bir erməni gəlib. Atın belinə minib, uşaqların üstünə sürür. Bu gün mənim mal-heyvanımı da qabağına qatıb, aparırdı. Hələ oğlanlar bir yana, suya gedən qızları da qorxudub.
Zöhrab danışdıqca, atasının rəngi qaralırdı. Xocalının Daşbulaq kəndində yaşadıqları uzun illər ərzində onlar ermənilərlə qonşuluq etmişdilər. Amma son vaxtlar vəziyyət dəyişib. Artıq bugünkü hadisə xəbərdarlıqdır. O başa düşürdü ki, canından artıq sevdiyi qızları Süsəni, Xoşbəxti, Nəsibəni, elə oğlu Zöhrabın özünü də burada saxlamaq təhlükəlidir. Daha ətraflı »

“Xocalı faciəsi 200 ilə yaxın bir müddətdə erməni şovinist-millətçiləri tərəfindən azərbaycanlılara qarşı müntəzəm olaraq həyata keçirilən etnik təmizləmə və soyqırımı siyasətinin davamı və ən qanlı səhifəsidir”.

Ümummilli Lider Heydər Əliyev

“Ümummilli Liderimiz Heydər Əliyevin ali hakimiyyətə qayıdışından sonra bu qanlı cinayət siyasi-hüquqi qiymətini almış, onun dünya dövlətləri və beynəlxalq təşkilatlar tərəfindən soyqırımı kimi tanınması üçün tədbirlər görülmüşdür”.

Prezident İlham Əliyev

BÖYÜK QAYIDIŞ XOCALIYA YENİ HƏYAT BƏXŞ EDİB

Xocalı soyqırımı 1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə Ermənistan Silahlı Qüvvələri tərəfindən Rusiyanın 366-cı motoatıcı alayının iştirakı ilə Xocalı şəhəri işğal edilərkən, Xo-calının yerli əhalisi olan azərbaycanlılara qarşı törədilmiş soyqırımdır.
Xocalı soyqırımı nəticəsində 63-ü uşaq, 106-sı qadın, 70-i qoca və qarı olmaqla, 613 Xocalı sakini qətlə yetirilib, 8 ailə tamamilə məhv edilib, 25 uşaq hər iki valideynini, 130 uşaq valideynlərindən birini itirib. Düşmən gülləsindən 76-sı uşaq olmaqla, 487 nəfər yaralanıb. 1275 nəfər əsir götürülüb. Əsir götürülənlərdən 150 nəfərinin, o cümlədən 68 qadın və 26 uşağın taleyi bugünədək məlum deyil.

Sözü ilə əməli bir olan, ata vəsiyyətinə layiqincə əməl edən Qalib Prezident İlham Əliyevin, Müzəffər Azərbaycan Ordusunun sayəsində hər qarışı günahsız insanların qanına boyanmış Xocalı, indi azaddır. Xocalılar doğma yurdlarına dönürlər. Böyük Qayıdış onlara yeni həyat bəxş edir.
Xarabalıqlara çevrilmiş kəndlərin yerində müasir qəsəbələr, kəndlər salınır. İnsanlar dəhşət içində tərk etdikləri yurd yerlərinə sevinc hisslərilə qayıdırlar.

Fevral ayı gələndə havaların isti, yaxud soyuqluğundan asılı olmayaraq, hər bir azərbaycanlının qəlbi üşüyür, damarlarında qan donur. Qələbəmizdən ötən son beş il ərzində bizi bürüyən bu hisslərə qalib xalq olmağın sonsuz qüruru, bu yolda canlarını qurban verən şəhidlərimizə minnətdarlıq hissləri əlavə olunub. Onların hər birinin xatirəsi əzizdir, daim anılır və əbədi anılacaq. Fevral ayında hazırldığımız sayımızda bu ayda doğulmuş I Qarabağ müharibəsi şəhidlərimizin həyatı haqqında qısa məlumatları çatdırmaq istəyirik.

Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı Hüseynov Elman Süleyman oğlu

1952-ci il fevral ayının 28-də Tərtər rayonunun İlxıçılar kəndində anadan olub. 1958-1968-ci illərdə Qaraqoyunlu kənd məktəbində orta təhsil alıb. 1968-ci ildə Azərbaycan Politexnik İnstitutuna daxil olub və 1973-cü ildə həmin İnstitutun hidromeliorasiya fakültəsini bitirib. 1973-1975-ci illərdə Gürcüstanda zabit kimi hərbi xidmətdə olub. 1991-ci il sentyabr ayına qədər rayonda müxtəlif rəhbər vəzifələrdə işləyib. 1991-ci il sentyabr ayının 22-də rayonda ərazi özünümüdafiə qərargahı təşkil edib, onun rəisi olub. 1991-ci il noyabrın 12-də Tərtər Batalyonuna ilk komandir təyin edilib. Əvvəllər işlədiyi rəhbər vəzifələrdə yüksək təşkilatçılıq qabiliyyəti əldə etmiş Elman Hüseynov ilk komandir kimi Tərtər Özünümüdafiə Batalyonunun o dövrdəki siyasi oyunlara cəlb edilməsinə yol verməyəcəyini və yalnız doğma torpağımızın azğın ermənilərdən təmizlənməsində iştirak edəcəyini qarşıya məqsəd qoymuşdu. Batalyona komandirlik etdiyi müddət ərzində də bu məqsədinə nail olmuşdur. Bu yolu batalyon Onun həlakından sonra da davam etdirdi. Ağdərə bölgəsinin Seysulan, Yarımça, Çaylı, Marquşavan, Marağa, Həsənqaya, Levonarx, 3№-li sovxoz, Ağdərə, Orta kənd, Sərsəng su anbarı, Kasabet, Drambon, Maqavuz, Çıldıran və digər yaşayış məntəqələrinin erməni quldurlarından təmizlənməsi uğrunda gedən qanlı döyüşlərdə batalyon fədakarlıqlar göstərmiş, düşmənin canlı qüvvəsinin və texnikasının məhv edilməsində xüsusi rolu olmuşdur.Yüksək peşəkar zabit hazırlığına malik olan Elman Hüseynov vuruşmalarda 3 dəfə yaralansa da, öz döyüş yolundan dönməmişdir.
1993-cü il yanvar ayının 14-də Vəng kəndinin azad olunması uğrunda gedən qanlı döyüşdə o, qəhrəmancasına şəhid oldu. Vətənimizin torpaqlarının erməni işğalçılarından müdafiə edilməsində gedən döyüşlərdə qəhrəmanlıqla vuruşaraq, göstərdiyi şəxsi igidliyə və şücaətə görə 1995-ci il yanvar ayının 15-də ölümündən sonra ona “Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı” adı verildi.
Tərtər şəhərinin mərkəzi küçələrindən birinə Elman Hüseynovun adı verilərək əbədiləşdirilib, büstü qoyulub. Bakı şəhərinin Xəzər rayonunda Milli Qəhrəmanın adına küçə əbədiləşdirilib. Haqqında Əntiqə Qonağın müəllifi olduğu “Ölməzlik” adlı kitab çap olunub.
2016-cı ildə “Yaddaş” studiyası tərəfindən, Nizami Abbasın Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı, Tərtərin Özünümüdafiə Batalyonunun ilk komandiri Elman Hüseynova həsr olunmuş “İlk komandir” sənədli filmi çəkilib. Qaraqoyunlu kənd qəbiristanlığında dəfn edilib.

1965-ci il fevral ayının 17-də Tərtər rayonunun Balakəngərli kəndində anadan olmuşdur. 1971-ci ildə şəhər 1 saylı orta məktəbin rus bölməsinin 1-ci sinfinə getmiş və 8-ci sinifdən sonra Cəmşid Naxçıvanski adına Hərbi Məktəbə daxil olmuşdur. 1982-ci ildə bu məktəbi bitirərək Səmərqənd şəhərində Ali Hərbi Məktəbə daxil olmuşdur. 1987-ci ildə bu ali hərbi məktəbi bitirdikdən sonra hərbi hissədə xidmət üçün Dalnereçensk şəhərinə təyinatla göndərilir və 1992-ci ilin sonunadək burada qulluq edir. Erməni işğalçıları tərəfindən 1988-ci ildən başlayaraq torpaqlarımızda törədilən vəhşiliklərə dözməyərək onlara qarşı mübarizə aparmaq üçün vətənə qayıdaraq Daxili İşlər Nazirliyinə müraciət etmiş və ən gərgin cəbhə bölgəsinə göndərilməsini xahiş etmişdir. 1992-ci il oktyabr ayının 14-də Qubadlı rayon Polis Şöbəsinə rəis təyin edildi. Təyin edildiyi gündən Qubadlının müdafiəsinin təşkilində əsil hərbçi kimi xüsusi fəallıq göstərmişdir. 1993-cü il avqust ayının 31-də Qubadlının müdafiəsi zamanı həlak olmuşdur. Bakı şəhərində “Şəhidlər Xiyabanı”nda dəfn olunub.
Subay idi. Valideynləri rəhmətə gedib.

1968-ci il fevral ayının 1-də Tərtər rayonunun Seydimli kəndində anadan olmuşdur. Kənd məktəbində 8-ci sinfi bitirdikdən sonra Gəncədə sürücülük peşəsinə yiyələnmişdir. 1986-1988-ci illərdə keçmiş Sovet Ordusu sıralarında həqiqi hərbi xidmət keçmişdir. Qarabağ uğrunda müharibə başlanan vaxt yaşadığı Seydimli kəndində N.Nərimanov adına kolxozda işləyirdi. Ermənilərin torpaqlarımızda törətdikləri vəhşiliklərin qarşısının alınması üçün onlara qarşı mübarizə aparmaq arzusu ilə 1992-ci il mart ayının 1-də Milli Orduya daxil olmuş və Ağdərə bölgəsində erməni işğalçılarına qarşı aparılan döyüşlərdə iştirak etmişdir. 1992-ci il iyun ayının 13-də Seydimli kəndinin yaxınlığında Marquşavan kəndi istiqamətində ağır yaralanmışdır. Bərdə rayon mərkəzi xəstəxanasında müalicə olunmasına baxmayaraq, aldığı yaradan iyunun 7-də vəfat etmişdir. Seydimli kənd qəbiristanlığında dəfn olunub. Seydimli kənd körpələr evi-uşaq bağçası Əli Vəliyevin adına əbədiləşdirilib. 7 bacının bir qardaşı idi.Evli idi. Cavid adlı bir oğlu var. Oğlu ailəlidir. Ailəsi Tərtər rayonunun Seydimli kəndində yaşayır.

Azərbaycan xalqının qəhrəmanlıq səhifəsi olan 20 Yanvar faciəsindən 36 il keçir. Keçən bu illər ərzində xalqımız hər il 20 Yanvar faciəsini kədər və böyük qürur hissi ilə qeyd edir. Çünki 20 Yanvar faciəsi Azərbaycan xalqına qarşı törədilmiş qanlı cinayət olsa da, həm də Azərbaycan xalqının qəhrəmanlıq manifesti, azadlıq mücadiləsidir.

Hüzn günü ilə əlaqədar Tərtər Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Müstəqim Məmmədov hüquq-mühafizə orqanlarının rəhbərləri, şəhid ailələri, veteranlar, qazilər, idarə, müəssisə kollektivləri və ictimaiyyət nümayəndələri ilə birlikdə  Azərbaycan tarixinin faciəli, eyni zamanda şərəfli səhifəsi olan 20 Yanvar faciəsinin 36-cı ildönümü ilə əlaqədar Tərtər şəhərində Şəhidlərin xatirəsinə ucaldılmış Abidə Kompleksini  ziyarət edib, ölkəmizin ərazi bütövlüyü uğrunda şəhid olmuş vətən övladlarının xatirələri ehtiramla yad olunub, Qafqaz Müsəlmanları idarəsinin səlahiyyətli nümayəndəsi, Tərtər Cümə Məscidinin imamı Sadiq Cəfərov şəhidlərin ruhuna dua oxuyub, abidənin önünə gül dəstələri düzülüb. Daha ətraflı »

“Övladlarımı atama əmanət edirəm”

Bu, Boyka ləqəbli döyüşçü, şəhid Elvin Abbasovun yoldaşlarına son vəsiyyəti olub. Döyüşlərdən sağ qayıdan əsgərlər oğlunun sözlərini Şamil ataya çatdırıblar. İndi onun Tanrıdan bircə diləyi var: Allah ömür versin, Elvinin övladlarını özü böyüdə biləcəyi kimi boya-başa çatdırsın.
Noyabrın 11-də Aylin və Sevilin şəhid övladı çağırıldıqları gündən 5 il ötür.
Şamil kişi deyir:
–Oğlumla bağlı hər şey, onunla keçirdiyim hər an gözümün qarşısındadır. Xatırladıqca qəlbim göynəyir. Ancaq vaxt keçdikcə, oğlumun komandirləri, əsgər yoldaşları ilə görüşdükcə, onun qəhrəmanlığı haqqında yeni məlumatları eşitdikcə kədərlə bərabər qəlbimdə başqa hisslər də yarandı: Sonsuz qürur, təşəkkür hissləri.
Elvin Abbasov şəhadətə yüksəldiyi günədək böyük bir yol keçmişdi. Müddətli həqiqi hərbi xidmətdə olarkən komandiri Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı general-mayor Polad Həşimov idi. Komandirin şəxsi nü-munəsi Elvinin qəlbindəki vətənpərvərlik hisslərini daha da gücləndirib.
Abbasovlar ailəsi Umudludan məcburi köçkün düşmüşdü. Elvin nə bu kəndi, nə də oradakı doğma evlərini heç vaxt görməmişdi. Amma uşaqlıqdan bu istəklə yaşamışdı. Rəhmətlik babasına da söz vermişdi ki, birlikdə o kəndə qayıdacaqlar.
Beləliklə də, 2013-cü ilin sentyabr ayında Daxili Qoşunların “Yarasa” qrupunda müddətdən artıq hərbi xidmətə başlayır. Uşaqlıq illərindən idmanla məşğul olması, yüksək fiziki hazırlığı ona bütün çətinliklərin öhdəsindən bacarıqla gəlməyə kömək edir. Təlimlərdə fərqlənir, komandirlərin və yoldaşlarının hörmətini qazanır.
44 günlük Vətən müharibəsi başlayanda Abbasovlar ailəsinin hər iki oğlu cəbhədə idi.
Şamil kişi deyir ki, Elvin xüsusi təyinatlı dəstənin tərkibində əvvəlcə Cəbrayıl, Füzuli rayonlarında mövqelərimizin müdafiəsində dayanıb, düşmənin diversiya-kəşfiyyat qruplarının darmadağın edilməsində fəal iştirak edib. Ailənin ikinci oğlu Elçin də müharibədəydi. O, idarə etdiyi “KamAZ” markalı maşınla cəbhəyə silah-sursat və əhali tərəfindən könüllü olaraq əsgərlərimizə göndərilən sovqatları daşıyırdı. Oktyabrın əvvəllərində Tülkü dərəsində onun sursatla dolu maşını düşmən tərəfindən vurulur və yalnız təsadüf nəticəsində, əsgərlərin yanında bir neçə dəqiqə ləngidiyindən, Elçin sağ qalır. Daha ətraflı »

ƏBƏDİYAŞARLIĞIN BAŞLANĞICI

44 günlük Vətən müharibəsinin başlamasından 5 il ötür. Mənə isə elə gəlir ki, dünən idi Turalımı son dəfə bağrıma basıb cəbhəyə yola saldığım gün. Müharibəyə könüllü getdi. Dedi ki, üç qardaşıq, mütləq torpaqlarımızın azadlığı uğrunda döyüşlərə qatılmalıyıq. Getdi və bu vəzifəni şərəflə yerinə yetirdi.
Tural həmlə taborunda döyüşürdü. Onun taboru ermə-nilərin uzun illər ərzində qurduqları istehkamları yararaq qəhrəmancasına irəliləyirdi. Keçdiyi döyüş yolu haqqında danışmağa Turalın imkanı olmadı. Ancaq bu barədə bizə oğlumla çiyin-çiyinə döyüşən yoldaşları danışıblar. Deyirlər ki, çox qorxmaz, cəsur və xeyirxah idi. Turalımın döyüş yolu Talışdan başlayıb Suqovuşanda başa çatdı. Ancaq bu, son olmadı. Əbədiyaşarlığın  başlanğıcı oldu.
Bizim üçün təsəlli budur ki, bu gün dövlət başçısından başlayaraq sıravi vətəndaşlaradək işğaldan azad edilmiş torpaqlara qədəm qoyan hər kəs  ilk növbədə bu yolda canından keçən oğullarımıza dualar edir, onların qəhrəmanlığı, vətənpərvərliyi barədə danışırlar.
Ötən 5 il ərzində şəhid ailələri həmişə qonaqlı olub. Xalqımız dərdimizə şərik çıxıb, bizi tək qoymayıb. Bu günlər Tərtər Rayon İcra Hakimiy-yətinin başçısı Müstəqim Məmmədov rayonun idarə və müəssisə rəhbərləri ilə birlikdə qonağımız oldu, Bəyimsarov və Sarov kəndlərindən olan şəhid ailələri və qazilərlə görüşdü, qayğılarımızla maraqlandı, qaldırılan məsələlərlə bağlı operativ olaraq məsul şəxslərə tapşırıqlar verdi. Daha ətraflı »