Saytın ümumi statistikası:

Saytda məqalələrin sayı - 5,643
Saytda ismarıcların sayı - 0

Arxiv

  • 31İyl
    Ədəbiyyat ÇAĞDAŞ DƏDƏ OZANIMIZ üçün şərhlər bağlıdır

    O, minlərlə soydaşımızın qəlbində özünə məskən salmış, hazırda Bərdə rayonunun Otuzikilər kəndində yaşayan müdrik ağsaqqal, görkəmli şair və şərəfli pedaqoq peşəsinə layiqincə xidmət eləmiş Telman Hüseyndir (Dədə Telman Anadil).
    Telman müəllim həyatı dönə-dönə sınaqlara çəkilən şəxsiyyətlərdən biri olsa da, öz qabiliyətinə inanan, istedadına söykənən bir ziyalıdır.
    Dədə Telman ədəbiyyatımıza bəziləri kimi çılğın, hay-küylə gəlməmişdir. Onun poeziyası da təbiəti kimi sakitdir, təmkinlidir, uşaqlıqda sularından içdiyi, hər birini suyunun dadından tanıdığı, ancaq bu gün xəyalında əlçatmaz xatirə kimi qalan saf və şəffaf bulaqların həzin axışı kimi.
    Telman müəllimin ailəsi öz ata-baba yurdu olan Qərbi Azərbaycanın Vedi rayonunun Haxıs kəndində köçürülməyə məruz qalanda cəmi on yaşı vardı. Elə doğulduğu ildən amansız müharibə–Böyük Vətən müharibəsi ucbatından taleyinə atasızlıq yazılsa da, dilimizə həyan, sözümüzə arxa, folklorumuza himayəçi, müdrikliyi ilə “Dədə” olmaq qisməti də onun taleyinə yazılıbmış.
    İmzasını 1982-1983-cü illərdə mətbuatdan, özünü isə şair dostum Rizvan Nəsiboğlunun vasitəsiylə qiyabi tanıdığım bu insanla görüşmək arzusu ürəyimdə olan başqa arzulara “hökmranlıq” edirdi.
    İyirmi ildən artıq sürən bu intizar 11 iyul 2004-cü il tarixdə sona yetdi. Bi-zim ilk görüşümüz Dədə Telmanın yaxın qohumu olan Rafaelin toy məclisində oldu. O zamandan bəri on beş ildən çox vaxt keçsə də, bu gözlənilməz görüşün sevinci qəlbimdəki başqa arzulara çatmağa ümid verməkdədir. Bu gün neçə-neçə kitablar müəllifi olan Dədə Telman mənim sevə-sevə oxuduğum şairlərdən biridir.
    Dədə Telman yaradıcılığından nümunələr gətirmək mənim üçün çətin iş deyil, çünki seçimə ehtiyac duymuram. Onun yazdığı hər bir şeir nümunə gətirməyə layiqdir. Daha ətraflı »

  • 19İyl
    Ədəbiyyat İmadəddin Nəsimi–650 üçün şərhlər bağlıdır

    2019-cu il “NƏSİMİ İLİ”dir

    Prezidentimiz İlham Əliyev 2019-cu ili ilin başlanğıcında Azərbaycanda “Nəsimi İli” elan edib. Ölkə başçısı böyük Azərbaycan şairi İmadəddin Nəsiminin 650 illik yubileyini nəzərə alaraq, bu ili ölkəmizdə “Nəsimi İli” elan etdiyini deyib və bununla bağlı rəsmi sərəncam da imzalayıb. Sərəncamda deyilir: “Azərbaycan xalqının çoxəsrlik ənənələrə malik bədii və fəlsəfi fikrində dərin iz qoymuş mütəfəkkir şair İmadəddin Nəsiminin zəngin irsi bu gün də insanların mənəvi-əxlaqi kamilləşməsində mühüm rola malikdir. Şərq xalqlarının mədəni sərvətlər xəzinəsində özünəməxsus layiqli yer tutan Nəsimi yaradıcılığı uzun illərdən bəri elmi-ədəbi fikrin diqqət mərkəzindədir. Şairin irsinin ölkəmizdə sistemli tətbiqi və təbliği ümummilli lider Heydər Əliyevin təşəbbüsü ilə Nəsiminin 600 illik yubileyinin keçirildiyi vaxta təsadüf edir. Böyük söz ustasının 600 illiyinin YUNESKO-nun görkəmli şəxsiyyətlərin və əlamətdar hadisələrin yubileyləri siyahısına daxil edildiyi və beynəlxalq miqyasda qeyd olunduğu həmin dövrdən etibarən Nəsimi ilə bağlı çox sayda araşdırmalar aparılmışdır. Şairin əsərləri Azərbaycan Respublikası Prezidentinin “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi haqqında” 12 yanvar 2004-cü il tarixli Sərəncamına əsasən, kütləvi nəşr olunaraq, ölkə kitabxanalarına hədiyyə edilmişdir. Ötən illər ərzində Nəsiminin xatirəsinin əbədiləşdirilməsi istiqamətində silsilə tədbirlər həyata keçirilmiş və onun ədəbiyyatda, incəsənətdə parlaq obrazı yaradılmış, eləcə də 1979-cu ildə ölkəmizin paytaxtında heykəli ucaldılmışdır. Daha ətraflı »

  • 10İyl
    Ədəbiyyat 2019-cu il “Nəsimi İli”dir üçün şərhlər bağlıdır

    TANRIYA QOVUŞMAQ FƏLSƏFƏSİ

    Orta dövr Azərbaycan ədəbiyyatının ən böyük nümayəndələrindən biri olan İmadəddin Nəsimi ana dilində yaranan ictimai, fəlsəfi qəzəlin banisidir. Dövrün ziddiyyətlərinə böyük həssaslıqla cavab verən şair zəngin poeziyası ilə hər cür zülmü, ədalətsizliyi, qeyri-insaniliyi rədd etmiş, həqiqəti, insanlığı, insanın mənəvi gözəlliyini müdafiəyə qalxmış, qəlbinin hərarəti ilə insanı ucaltmış və tərənnüm etmişdir. Onun poeziyasında dünyaya, insana, fikir və əməllərinə yeni bir münasibət ifadə olunmuşdur.
    Böyük şair 1369-cu ildə Azərbaycanın qədim mədəni mərkəzlərindən olan Şamaxı şəhərində dünyaya göz açmışdır. Şairin əsl adı Əlidir. Peyğəmbər nəslindən olduğu üçün “Seyid” adlandırılmışdır. Uşaqlığında və ilk gəncliyində mükəmməl dini təhsil aldığına, Quranı, hədisləri və başqa nüfuzlu dini ədəbiyyatı dərindən öyrəndiyinə görə “İmadəddin”, yəni “dinin dayağı” ləqəbini almışdır. “Hüseyni”, “Seyyid” və “Nəsimi” təxəllüsləri ilə şeirlər yazmışdır. Şair “Hüseyni” təxəllüsünü məşhur Sufi Şeyxi Həllac Hüseyn İbn Mənsurun, “Nəsimi” təxəllüsünü isə hürufiliyin banisi, mürşüdü Fəzlullah Nəiminin şərəfinə götürmüşdür. Doğulduğu yerə görə Nəsimi bir sıra qaynaqlarda “Şirvani” nisbəsi ilə də xatırlanır.
    Nəsiminin həyatını 2 mərhələyə ayırmaq olar. Birinci mərhələ 1386-cı ilə qədərki dövrü əhatə edir.
    Bu dövrdə Nəsimi yorulmaq bilmədən təhsilini kamilləşdirmiş, dövrünün dini və dünyəvi elmlərini, eləcə də özünə qədər 3 dildə–ərəb, fars və türk dillərində yaranmış Yaxın və Orta Şərq poeziyasını, fəlsəfi fikrini öyrənmişdir. Əldə etdiyi zəngin biliklər onun əsərlərində öz əksini tapmışdır. Daha ətraflı »

  • 10İyl
    Ədəbiyyat HÜRUFİLİK CARÇISI üçün şərhlər bağlıdır

    Yaradıcılığı ilə ədəbiyyatımızda yeni səhifə açan, əruz vəznini ana dilində təkmilləşdirən, təzyiqlərlə üzləşməsinə baxmayaraq, öz əqidəsindən ayrılmayan Seyid İmadəddin Nəsimi poeziyası geniş tədqiqat obyektidir. Nəsimi məntiq, riyaziyyat, astronomiya elmlərinə bələd olub və yaxşı təhsil alıb.
    Hürufliyin banisi Fəzlullah Nəiminin ideyalarını təbliğ edib. Onun edamından sonra “Vəsiyyətnamə”sinə əsasən Təbrizə və Türkiyəyə gedib. Nəiminin ideyalarını təbliğ etdiyinə görə zindana salınıb. İradə, mərdlik, üsyankarlıq, əqidəsi uğrunda canından-qanından keçmək Nəsimiyə məxsus xüsusiyyətlərdir. Nəsimi əməksevər insanların tərəfində idi. Şairin keçdiyi həyat yolu dillərdə dastan olub.
    Bütün həyatı boyu təqiblərlə üzləşən şairin şeirlərinin əsasını əsl eşq təşkil edib.
    Nəsimi xalqımız üçün əbədi şəxsiyyətdir.
    Ana dilində fəlsəfi qəzəlin banisi, doğma dilimizdə ilk dəfə müstəzad, mürəbbe və tərcibəndlərin müəllifidir. Özündən sonrakı klassiklərlə yanaşı, türk ədəbiyyatına da böyük təsir göstərib. Üç dildə(ərəb, fars və ana) əsərlər yazmaqla yanaşı, Azərbaycan dilində 15 min, fars dilində isə 5 min misradan ibarət divan yaradıb.
    Onun yaratdığı insan obrazı çox vüqarlıdır. “Sığmazam” qəzəlində insanın hər iki cahana sığmadığını göstərir. Daha ətraflı »

  • 10İyl
    Ədəbiyyat Qəzəllər üçün şərhlər bağlıdır

    AĞRIMAZ

    Canə sən candan nə kim gəlsə, ciyərlər ağrımaz,

    Həqq bilir, bir zərrə neştərdən damarlar ağrımaz.

    Şaha, mehrindənmidir, ya aşinalıqdanmıdır,

    Cismimi sər ta qədəm min gəz yararlar, ağrımaz.

    Fitvasından zahidin nahəq məni gər soyalar,

    Qəm deyil səndən- şəxa, görcək damarlar ağrımaz.

    Zahidin əfsanəsindən soydular nahaq məni,

    Həqq bilir səndən, şəxa, sahib nəzərlər ağrımaz.

    Şişəmi çün daşə çaldım, Həqqi izhar eylədim,

    Çeşmi əhval ağrıdan arif bəşərlər ağrımaz.

    Zahidin bir barmağın kəssən dönüb Həqqdən qaçar,

    Gör bu gerçək aşiqi sərpa soyarlar, ağrımaz.

    Cəhli  aqaçan meydan günündə yeri var,

    Ər bilir meydan qədrin kim, qədirlər ağrımaz.

    Soyun, ey murdar sallaxlar, Nəsiminin tənin,

    Bunca namərdi görün, bir ər qıyarlar; ağrımaz.

    YANARAM

    Səndən iraq, ey sənəm, şamü səhər yanaram,

    Vəslini arzularam, daxi betər yanaram.

    Eşq ilə şövqün odu canıma kar eylədi,

    Gör necə tabından, ey şəmsü qəmər, yanaram.

    Məndən irağ olduğun bağrımı qan eylədi,

    Oldu gözümdən rəvan xuni-cigər, yanaram.

    Şəmi-rüxün surəti qarşıma gəlmişdürür,

    Şəşəəsindən mana şölə düşər, yanaram.

    Səbr ilə aramımı qapdı əlimdən qəmin,

    Badi-həvadan degil, qəmdən əgər yanaram.

    Çıxdı içimdən tütün, çərxi boyadı bütün,

    Gör ki, nə atəşdəyəm, gör nə qədər yanaram.

    Yandığımız yar üçün, gizli degil, mən dəxi

    Hər nə qədər kim, anın könlü dilər, yanaram.

    Müddəi yanar demiş qəmdə, Nəsimi üçün,

    Qəmdə yanan yarı yar çünki sevər, yanaram.

     

  • 28İyn
    Ədəbiyyat Poeziya üçün şərhlər bağlıdır
    Asif TALIBOĞLU

    GƏL QƏBRİMİN ÜSTÜNƏ

     

    Sağlığımda görüşümə gəlmədin,

    Barı hərdən gəl qəbrimin üstünə.

    Bir vaxt mənə oğrun baxan gözlərin,

    Qoy axıtsın sel qəbrimin üstünə.

     

    Sənə olan saf eşqimin xətrinə,

    Səni yazdım hər şeirimin sətrinə.

    Qarışdırıb saçlarının ətrinə,

    Qoy bir dəstə gül qəbrimin üstünə.

     

    Demirəm ki, fəryad qopar, et nələr,

    Asif deyə bir pıçıltın bəs elər,

    Bəlkə ruhum rahatlanar, dincələr,

    Gəzdirərsən əl qəbrimin üstünə

    NAHAQ DEDİN: “L BRİN ÜSTÜNƏ”

    radə nəşin Asif Talı-boğluna cavabı)

     

    rüşünmədim, bağışla!

    Nahaq dedin: “l brimin üstünə”.

    Dünya-aləm qara geyib, yas tutar,

    Töksə gözüm sel qəbrinin üstünə.

     

    Qönçə kimi saralanda bənizim,

    Məhəbbətin verdi mənə bir dözüm.

    Böyütmədim arzuları, əzizim,

    Qoymaq üçün gül qəbrinin üstünə.

     

    Bundan belə İradəni dərd didər,

    Ay insafsız, arzuladın gör nələr!…

    Boğsa məni acı qüssə, qəm, qəhər,

    Gəlmiyəcəm, bil qəbrinin üstünə.

    Nahaq dedin: “Gəl qəbrimin üstünə”

                                                             Bakı şəhəri

     

  • 28İyn

    Ədəbiyyat üçün şərhlər bağlıdır
     

    TƏRTƏRİM

    Murovdağın ətəyindən boylanan

    Sən bir cənnət bucağısan, Tərtərim.

    Vətənimiz qədim Odlar Yurdunun

    Sönməz odu-ocağısan, Tərtərim.

     

    Əsrlərin yaşıdısan–ulusan.

    Hər tarixi şanlı hünər dolusan,

    Qarabağa gedən zəfər yolusan,

    Xoş günlərin sorağısan, Tərtərim.

     

    Bürünmüsən yaşıla sən, ala sən,

    Görüm səni daim abad olasan!

    Sən yenilməz, bir alınmaz qalasan,

    Düşmənlərə göz dağısan, Tərtərim.

     

    Sahilboyu sərin yaylaq havası,

    Axşamüstü bir aləmdir səfası.

    Tərtərçayın səsi–ana laylası,

    Doğma ana qucağısan, Tərtərim.

     

     

    Asif deyər sən dahilər yurdusan,

    Qəhrəmanlar, fədailər yurdusan.

    Cavanşirlər, Xətailər yurdusan,

    Azərbaycan torpağısan, Tərtərim.

     

    DÜŞÜNCƏR

    Payıza k nclik baharı,

    Bir n gec, bir n tez, rq edər ki?

    Yetək nzilə ör qatarı,

    Bir n gec, bir n tez, rq edər ki?

     

    Budur Yaradanın qoyduğu rar,

    r bir başlanğın bir sonu var.

    vbədir, gec ya tez, hamıya çatar,

    Bir n gec, bir n tez, rq edər ki?

     

    Asif, demə yaşın z yox, əllidir,

    Bunlar insan üçün boş təsəllidir.

    Onsuz da həyatın sonu bəllidir,

    Bir gün gec, bir gün tez, nə fərq edər ki?

     

     

  • 20İyn
    Ədəbiyyat EL ŞAİRİ MƏZAHİR DAŞQININ YARADICILIĞINDA DİYARŞÜNASLIQ üçün şərhlər bağlıdır

    Bütün həyatı boyu narahat ömür yaşasa da, gəncliyinin ən gözəl çağlarını sürgünlərdə, əsir düşərgələrində keçirsə də, bu didərgin şairin də doğulub boya-başa çatdığı eli-obası, daima onu öz qucağına səsləyən yurd-yuvası olub. O yurd qocaman Tərtər çayının zümzüməsini hər an eşidən, onun büllur kimi saf və təmiz suyundan cənnətə dönən Tərtər rayonunun Borsunlu kəndidir.
    Məzahir hələ kiçik yaşlarından el sənətkarlarının sözlərini, ustad sənətkarların qoşduqları nəğmələri məharətlə ifa edər və kəndin savadlı, xalq yaradıcılığını gözəl bilən insanlarının diqqətini çəkərdi. Bütün bunlar onun yazmaq, yaratmaq eşqini, həvəsini artırardı. Onun istedadı xalqımızın əvəzolunmaz şairi Səməd Vurğunun da diqqətindən kənarda qalmamış və ömrünün sonuna qədər şair ona öz köməyini əsirgəməmişdi. Hətta Səməd Vurğun dostu Aleksandr Fadeyevlə birgə Daşqının dalınca Sibirə gedib çıxmışdır. Bu da şairin Daşqına verdiyi ən böyük qiymət idi və onun istedadına inamından irəli gəlirdi.
    Ömrü boyu dinclik, rahatlıq, azadlıq və həqiqət axtaran şair çox keşmə-keşli və haqsızlıqlarla dolu bir ömür yaşamışdır. Bütün bunlara baxmayaraq, o, gələcək nəsillərə xalq yaradıcılığından qaynaqlanan bir əbədi irs qoyub getmişdi. Şairin hələ də xalq içərisində ağızdan-ağıza yayılan və yazıya alınmayan düzüb qoşduqları toplanmasa da, əlimizdə kifayət qədər yaradıcılıq nümunələri var. Bu da şairin yaradıcılığı haqqında ətraflı danışmağa imkan verir. Onun aşıq şeirinin qoşma, gəraylı, təcnis, divani və s. janrlarında yazdığı əsərləri diqqəti daha çox cəlb edir. Məzahir Daşqının dili çox sadə, anlaşıqlıdır. Odur ki, əsərləri tez yadda qalır, çünki xalqın başa düşəcəyi bir dildə yazılıb. Mövzu baxımından da Daşqın yaradıcılığında rəgarənglik çox güclüdür. Bu da şairin zəngin istedada və geniş dünyagörüşə malik olmasından irəli gəlir. Onun hansı mövzuda, hansı janrda yazmasından asılı olmayaraq, bütün əsərlərində şairin ürək çırpıntılarını hiss edirik. Azərbaycanımızın dağı-aranı, kəndi-şəhəri, çayı-gölü öz bədii ifadəsini Daşqın yaradıcılığında çox gözəl tapmışdır. Bu da diyarşünaslıq baxımından daha geniş məlumatlar əldə etməyə imkan verir. Yəni, diyarşünaslıq hər hansı bir müəyyən ərazinin hərtərəfli öyrənilməsidir və hər bir elmi əsasda öyrənmənin obyekti olur. Kəndin, şəhərin, dağın, meşənin və s. təbiəti, yaxud tarixi, ədəbi-mədəni sərvətləri öyrənmə obyekti ola bilər. Məsələn, Daşqının yazmış olduğu ”Göygöl” və ”Göygölə gəl, Göygölə” şeirləri Göygölün yaranma tarixini öyrənmə obyektidir: Daha ətraflı »

  • 20İyn
    Ədəbiyyat MƏNİM ANA DİLİM üçün şərhlər bağlıdır

    Dil bəşəriyyətin mənəvi dünyasının bir parçasıdır. Hazırda dünya əhalisinin sayı 7 milyarda çatmışdır. Dünyada yaşayan xalqlar özlüyündə hərəsi öz mənsub olduğu xalqın–mənəvi dünyası olan dilin övladıdır.
    Dünya dillərinin sayı son məlumatlara əsasən 3700-ə bərabərdir.
    Bu dillər arasında elələri var ki, həmin dildə danışan adamların sayı çox azdır. Elələri də var ki, Çin, Hindistan kimi ölkələrdə dünya əhalisinin 3,2 hissəsi yaşayır.
    İnsan şüurlu varlıq olmaqla qazandığı dilin davamçısına çevrilir.
    Şimaldan Cənuba, Qərbdən Şərqə olan ölkələr sırasında Mənim Vətənim–Azərbaycanım var. Azərbaycanı bütün dünyaya tanıdan zəngin dilim var. Bu dil əsrlər boyu mübarizələr mühitində çarpışmaqda olub. Mübariz xalqın mübariz dilidir Ana dilim.
    Tarixin sübh çağından doğulan dillərdən biridir Azərbaycan dili.
    Deməli, tarix gözünü açanda gördüyü insanların, xalqların, millətlərin biri də şumerlər-oğuzlar idi.
    Oğuz xalqları öz zəngin dövlətlərini yaratdılar.
    Başqa xalqlar öz tarixini öz dilində yazırdı. Oğuzlar öz dilinin zənginliyindən istifadə edib, daş kitabələr yaratdı.
    Digərləri çox vaxt tarixini belə başqa xalqların dilində yazardı.
    İmperiyalar azsaylı xalqların həm torpağını, həm də dillərini işğal edirdilər. Təkcə Türk xalqları bunu ədalətlə idarə edərdi.
    Sovet imperiyasının apardığı ruslaşdırma, İngiltərənin apardığı ingilisləşdirmə, Fars imperiyasının yürütdüyü farslaşdırma, Ərəb xilafətinin ərəbləşdirmə siyasətlərindən fərqli olaraq onların dilinə hörmətlə yanaşardılar.
    Adını çəkdiyimiz xalqlardan Azərbaycan türkləri zaman-zaman öz dilini yaşatmış, bu dildə bütün dünyada tanınan sənət əsərləri yaratmışlar. Torpaqlar işğala məruz qalır, yaradılan əsərlər yandırılır. Ancaq dil elə bir sərvətdir ki, onu işğal etmək, yandırmaq, unutdurmaq olmur.
    200 ildir ki, Rus imperiyası, fars imperiyası öz planları əsasında əvvəl Cənubi Qərbi Azərbaycanı işğal etməklə azərbaycanlıları öz yurd-yuvalarından didərgin saldılar. Davamı Qarabağ oldu.
    Bu gün Zəngəzur, Vedi, İrəvan, Göyçə torpaqları, Şuşa, Laçın, Zəngilan, Qubadlı elləri qaçqın və didərgin olublar.
    Özləri ilə apardıqları ən zəngin xəzinə, Azərbaycan dili oldu. Deməli, dil ən qiymətli xəzinədir.
    Xəlil Rza Ulutürkün dediyi kimi: Daha ətraflı »

  • 20İyn
    Ədəbiyyat POEZİYA GUŞƏSİ üçün şərhlər bağlıdır

    SAZ  ÇALINIR

    A duyğusuz, saz çalınır, qulaq as,

    Qorqudumdan əmanətdi bizlərə.

    Qoç Koroğlu qılıncını tullayıb,

    Saz kökləyir, qoy eşitsin dağ, dərə.

     

    Bihuş edib məni “Yanıq Kərəmi”,

    Bu havaya oynamayın, a qızlar!

    Bu havada yana-yana qovrulan

    Xan Kərəmin naləsi var, dərdi var.

     

    Nurla dolsun Ədalətin məzarı,

    Yana-yana ölüb getdi dünyadan.

    Qatil oldu ona “Yanıq Kərəmi”,

    Dedi, sazım, mən yanıram, sən də  yan!

     

    “Baş Sarıtel” çalınanda göynəyir

    Sinəmdəki sızıldayan aman, ah.

    Bəsdir daha, insaf edin, nə olar,

    Dərdlərimi tərpətməyin siz Allah!

     

    Naşı əllər toxunmasın sazıma,

    Hər simində bu xalqımın ruhu var.

    İşdir, əgər ona nadan toxunsa,

    Vallah, sazım nalə çəkər, qan ağlar!

     

    A  duyğusuz,   saz  çalınır,  qulaq  as,

    Qorqudumdan əmanətdi bizlərə.

    Qoç Koroğlu qılıncını tullayıb,

    Saz kökləyir, qoy eşitsin dağ, dərə.

    VAR

    Baş açmıram başsızların işindən,

    Düz yolunu azdıran var, əyən var.

    Corabını papaq kimi başına,

    Pencəyini şalvar kimi geyən var.

     

    Zənn etmə ki, çətin olmur hər asan,

    Gərək yolun axtarasan, tapasan.

    Heç bilmirsən kimə qulaq asasan,

    Dovşana qaç, tazıya tut deyən var.

     

    Qış görmüşəm qürbət elin yayını,

    Hər kəs gərək tapsın özcə tayını.

    Halal çörək qazananın payını

    Arsız-arsız haramlıqla yeyən var.

     

    Bir kökdənik–yarı mənəm, yarı sən,

    Bir ağacın barı mənəm, barı sən.

    Allah, məni dostlarımdan qoru sən,

    Sirr sözümü düşmənimə deyən var.

     

    Bahar keçib, payız keçib, qış qalıb,

    Ocaq sönüb, quru yanıb, yaş qalıb.

    Kişi hanı? Çox  papaqlar boş qalıb,

    Nahaq yerə öz döşünə döyən var!

    ANA VƏTƏN, AÇ  QOYNUNU

    Ana Vətən, aç  qoynunu, gəlmişəm

    İcazə ver, qoy başına dolanım.

    Bir canım var, qurbanındır o sənin,

    Neyləyim ki, budur olmaz-olanım.

     

    Qürbət eldə həsrətini çəkirdim,

    Gecə-gündüz sızlayırdı ürəyim.

    Yavanlığa tapmayanda heç nəyi,

    Göz yaşımla islanırdı çörəyim.

     

    Qoy diz çöküb, ayağına yıxılım,

    Bir də öpüm torpağını, daşını.

    Sən ucasan, boyum çatmaz boyuna,

    Qurban olum, aşağı əy başını.

     

    Ay Tərtərli, ucalarsan daha da,

    Vallah, əgər bu torpağa əyilsən.

    Öp, gözünün üstünə qoy sən onu,

    Vətəndəsən, qürbətdə ki, deyilsən!